Podobnie błędne są wyobrażenia o zapotrzebowaniu psów na witaminy. Witamina A — według norm NRC, powinna być podawana psom dorosłym w karmie, w ilości 110 na 1 kg masy ciała dziennie, i 220 dla szczeniąt i psów rosnących. W doświadczeniach stwierdzono, że wystarczające są już dawki 22-27 . Natomiast witamina A podawana w dawkach 300-1000 powoduje istotne zmiany patologiczne. Nadmiar tej witaminy może spowodować poważne zaburzenia u suk szczennych. Produkty, z których przyrządzamy pokarm, zwłaszcza tłuszcze, mają tę witaminę i przy dodatkowym jej podawaniu trzeba to uwzględnić.

Jeszcze bardziej kontrowersyjne jest podawanie witaminy D. Dawki zwykle zalecane przez hodowców, a nawet przez lekarzy weterynarii, są często zawyżone. Zapotrzebowanie psów na tę witaminę zależy od zawartości wapnia i fosforu w diecie, stanu fizjologicznego, a także płci, a nawet rasy. Na podstawie wielu doświadczeń ustalono, że optymalna dawka wynosi 11 iu na 1 kg masy ciała dla psów dorosłych i 22 iu dla rosnących szczeniąt, o ile stosunek wapnia do fosforu będzie wynosił 1,2:1 (norma NRC). Witamina D bierze udział w przemianie fosforowo-wapniowej i tworzeniu się układu kostnego. Przy jej niedoborze, u zwierząt rosnących występują   charakterystyczne   zmiany
kostne (odwapnienie prowadzące do zniekształceń). Jednak nadmiar witaminy D powoduje zmiany patologiczne narządów wewnętrznych i może, co brzmi paradoksalnie, być jedną z głównych przyczyn pogarszania się osteodystrofii zwierząt mięsożernych w okresie ich wzrostu.

Przy prawidłowych ilościach wapnia i fosforu zawartego w karmie oraz dostatecznym naświetleniu promieniami słonecznymi (ultrafioletowymi) nie ma niebezpieczeństwa wystąpienia krzywicy u psa. Szczenięta odchowywane w zamkniętym pomieszczeniu (mieszkanie), przy nadmiarze wapnia i niedoborze fosforu i dodatkowo dużych dawkach witaminy D3 (kilka kropel dziennie) mają wszelkie dane po temu, aby wystąpiły objawy krzywicy, wysokonożności, łamliwości kości i wypadanie zębów.
Zapotrzebowanie na witaminę E jest z kolei związane z ilością wielo-nienasyconych kwasów tłuszczowych oraz ilością selenu. Witamina ta praktycznie ulega rozkładowi podczas procesu jełczenia tłuszczu. Bardzo duże jej dawki są toksyczne, ale psy wykazują dużą tolerancję na zwiększoną, w stosunku do zapotrzebowania, ilość tej witaminy. Niektórzy zalecają podawanie jej reproduktorom i sukom przed kryciem, a także w ciąży. Dzienne zapotrzebowanie witaminy E, według norm NRC dla psów dorosłych wynosi 1,1 iu na 1 kg masy ciała i dwukrotnie więcej dla szczeniąt i psów rosnących.

Przy podawaniu urozmaiconego pokarmu, zawierającego pewną ilość mięsa, zapotrzebowanie na związki mineralne i witaminy będzie pokryte. Sporadyczne niedobory, objawiające się zaburzeniami, należy uzupełniać w konsultacji z lekarzem weterynarii.

Warto   jeszcze  zwrócić   uwagę   na duże zapotrzebowanie organizmu psów,  znacznie wyższe niż człowieka. Wynosi ono dla psów średniej wielkości (o masie ciała ok. 20 kg) 140 mg na dzień. Dobrze jest więc podawać im sól jodową (o ile jest dostępna), w ilości nieprzekraczającej 1% całej dziennej dawki. Już 2% soli powoduje nadmierne pobieranie płynów, ale jeszcze nie wpływa niekorzystnie na zdrowie. Większe ilości są już niebezpieczne, gdyż wpływają ujemnie na pracę nerek.