Psy wszystko dla psów

Akcesoria dla psów

Ubranka dla psów

Sroga zima zawsze daje się psom we znaki. Nie chcą one w ogóle wychodzić na dwór nawet na kilka chwil ze względu na to że będzie im zimno. Wprawdzie nic wielkiego się nie dzieje , jeżeli pies ma grubą i długą sierść, która chroni go przed mrozem jednak istnieją pewne rasy psów, które w ogóle nie posiadają sierści lub jej ilość jest znikoma. To właśnie im najgorzej jest przebrnąć zimę. Problem jest dość duży, ponieważ taki pies ma znacznie ograniczoną możliwość wybiegania się, a co za tym idzie jego kondycja podupada. Najlepszym wyjściem z takiej sytuacji jest oczywiście kupno odpowiedniego ubranka. Niektórzy pewnie z Państwa pomyślą że to jedno wielkie wariactwo aby psa ubierać w ubranko, jednak to jedyne i sensowne rozwiązanie. Dla przykładu Chiński grzywacz pochodzi jak sama nazwa wskazuje z Chin i jest całkowicie łysy. Tam skąd pochodzi przez większość roku jest o wiele cieplej niż w Polsce a zimy nie są tak srogie. Ubranie dla psa to doskonałe rozwiązanie dla pupili. Ubierają psa w zimie możemy być pewni , że nie zachoruje na różnego typu przeziębienie oraz  jego sprawność fizyczna pozostanie na wysokim poziomie.

Dla przykładu pies który nie ma na sobie ubranka przy temperaturze otoczenia -10 st Celsjusza wytrzymuje około 10 minut (potem zaczyna się trząść) a pies w ciepłym ubranku wytrzyma 3 razy dłużej i nic mu nie będzie.

Tarczyca u psów

Niektórym starszym psom, głównie jamnikom i pudlom, zdarzają się problemy z tarczycą. Psy są wciąż głodne, jedzą ogromne ilości pożywienia, a mimo to chudną, czasem pokasłują, a na ich szyjach może pojawić się obrzmienie. Tarczyca jest chorobliwie powiększona i produkuje zbyt duże ilości hormonów, co powoduje przyspieszenie przemiany materii. Jedyną skuteczną metodą leczenia jest zabieg chirurgiczny, polegający na usunięciu tarczycy wraz z guzem. Do końca życia pies będzie musiał dostawać środki hormonalne, co jednak jest dość niską ceną za przedłużenie jego życia.

Ach, te hormony

Czasem samce drapią się prawie bez przerwy po całym ciele. Wygryzają sobie bezwłose, zaczerwienione plamy na skórze, prawie niemożliwe do uleczenia, gdyż pies wciąż na nowo je atakuje. Bardzo możliwe, jeśli badania wykażą, że zawartość niektórych czynników we krwi jest w normie, że powodem takiego zachowania psa jest nadprodukcja hormonu, zwanego testosteronem. Leczenie polega na podawaniu zastrzyków hormonalnych i środków działających objawowo — to znaczy usuwających świąd i działających przeciwzapalnie. Tak jak w przypadku suki, jedyną całkowicie pewną metodą jest w takim wypadku kastracja.

Bywa, że pies nagle zacznie odczuwać szalone pragnienie, powodujące w konsekwencji konieczność znacznie częstszego oddawania moczu. Nadmierne pragnienie miewa wiele różnych przyczyn, zarówno fizycznych (zapalenie macicy, nerek), jak i psychicznych. Może się także okazać, po przeprowadzeniu koniecznych badań, że zarówno w moczu, jak i we krwi psa podwyższona jest zawartość cukru. Będzie to oznaczać, że pies cierpi na niedoczynność trzustki, czyli na występującą także u łudzi cukrzycę. Hormon insulina produkowany przez trzustkę reguluje zawartość cukru we krwi. Zaburzenie czynności trzustki może być spowodowane zaburzeniami hormonalnymi innych organów. Leczenie polega na podawaniu psu insuliny aż do momentu ustania nadmiernego pragnienia. Weterynarz stwierdzi, czy konieczne jest codzienne podawanie insuliny, Ty powinieneś początkowo co tydzień, później co miesiąc przynosić mocz psa do badania. Możesz także, co prawdopodobnie będzie łatwiejsze, zaopatrzyć się w specjalne paski testujące (spróbuj kupić je w którymś z prywatnych laboratoriów) i sam sprawdzać poziom cukru w moczu psa, zgłaszając się do weterynarza tylko wtedy, gdy będzie on za wysoki.

Hormony u psów

Hormony są wydzielane do krwi przez gruczoły wewnętrzne i pełnią w organizmie ogromnie ważną rolę. Najwięcej problemów przysparza psom nadmiar lub niedobór hormonów płciowych. Inne schorzenia, dość często pojawiające się u psów, wywoływane są przez nadnercza, trzustkę i tarczycę.
Już w rozdziale dotyczącym chorób skóry wspominałam o związkach między nimi a gospodarką hormonalną. Dotyczy to zwłaszcza suk, u których problemy ze skórą pojawiają się bardzo często po cieczce. Poza tym suki miewają ciąże urojone, co również jest efektem oddziaływania hormonów płciowych, podobnie jak guzy sutków w starszym wieku.
Samce, u których występuje nadprodukcja hormonów płciowych są najczęściej agresywne, nerwowe, usiłują kryć wszystko dookoła, łącznie z nogami domowników. Pewnie spotkałeś się nieraz z tak zachowującym się zwierzęciem, które potrafi być plagą dla wszystkich dookoła.
Na skórę, a także na przemianę materii mają wpływ również zaburzenia w funkcjonowaniu tarczycy.
W schorzeniach hormonalnych sierść wypada symetrycznie, przede wszystkim pod pachami, na brzuchu, w okolicach lędźwi i na wewnętrznych stronach ud. Naturalnie dla uzyskania pewności co do przyczyny schorzenia należy przeprowadzić dokładniejsze badania. Silny świąd i jednoczesne symetryczne wypadanie sierści u suk może wskazywać na zaburzenie funkcjonowania jajników. Jeżeli leczenie nie przynosi efektu, można podejrzewać, że zaburzenia są trwale, wtedy najlepszą metodą będzie kastracja.

Nosówka u psów

Nosówkę psów wywołuje wirus. Jest to choroba zakaźna, na którą chorują wyłącznie psy. Chorują na nią przede wszystkim młode psy, między 312 miesiącem życia, o zmniejszonej odporności organizmu w okresie wzrostu, zmiany zębów, a często na skutek zarobaczenia i nieprawidłowego żywienia. Psie niemowlęta poniżej 6 tygodnia życia są na nią uodpornione dzięki przeciwciałom, otrzymywanym jeszcze w łonie matki poprzez łożysko, a następnie przeciwciałami, znajdującymi się w pokarmie naturalnym, jakim jest mleko suki. Psy dorosłe mogą na nią zachorować, jeżeli żyją na terenach wolnych od wirusa nosówki i nagle się z nią zetkną. Psy hodowane w mieście, jeśli zostaną zaszczepione do 12 tygodnia życia, przeważnie są już uodpornione.

Nosówka pojawia się najczęściej w chłodnych i wilgotnych porach roku i przebiega ze zmianami chorobowymi
oczu, układu oddechowego, przewodu pokarmowego, rzadziej skóry.

Głównym źródłem zakażenia są chore zwierzęta i nosiciele wydalające w wydzielinie z nosa i w śluzie duże ilości wirusa. Zakażenie następuje głównie przez układ oddechowy (zakażenie kropelkowe), a także na skutek kontaktu z ubraniami ludzi, stykających się z chorym zwierzęciem.

Okres inkubacji trwa 37 dni. Wzrasta temperatura od 39° do 41 °C. U młodego psa po wystąpieniu takiej temperatury możemy podejrzewać nosówkę w 80%. W tym stadium może być ona przez lekarza weterynarii szybko opanowana. Całkowite wyleczenie zależy więc od szybkości naszego działania i dokładnego wykonania wszystkich zaleceń lekarskich. Zwracam na to szczególną uwagę właścicieli psów, bowiem temperatura ciała szybko opada i pies robi wrażenie całkowicie zdrowego. Temperatura po kilku dniach ponownie się podnosi, a pod koniec choroby opada, niekiedy poniżej stanu fizjologicznego. Następuje wtórne zakażenie osłabionego organizmu.

W zależności od umiejscowienia i nasilenia objawów wyróżnia się kilka postaci nosówki:
Postać nieżytowa powoduje zapalenie wszystkich błon śluzowych. Zewnętrznie obserwujemy surowiczy, a następnie śluzowy i ropny wyciek z nosa, wokół oczu wypadają włosy i tworzy się charakterystyczna obrączka. Rozpoczyna się biegunka, obserwujemy też czasami nieżyt napletka.

Postać płucną charakteryzuje wystąpienie wydzieliny z nosa od surowiczej aż do ropnej i krwistej. Występuje silny kaszel i nieżytowe zapalenie płuc i opłucnej.
Postać żołądkowo jelitowa wywołuje zapalenie żołądka i jelit, brak apetytu, wymioty i biegunkę. Kał jest cuchnący, z dużą ilością śluzu i krwi.
Postać nerwowa uszkadza ośrodkowy układ nerwowy i powoduje wystąpienie takich objawów, jak: zwiększona pobudliwość, brak świadomości, drgawki mięśniowe, skurcze, krzywienie głowy i szyi, porażenie kończyn. Między napadami skurczów pies bywa czasami wesoły i ma apetyt. Objawy porażenia postępują jednak dalej.
Postać oczna powoduje zapalenie spojówek i wypływ wydzieliny, początkowo surowiczej, następnie ropnej, powstawanie wrzodów i perforacji rogówki.
Postać skórną charakteryzuje występowanie na słabo owłosionych miejscach, pęcherzyków wypełnionych płynem. Niekiedy może wystąpić zrogowacenie „lusterka nosowego” oraz opuszków palców (tzw. twarda stopa).
Lekkie przypadki nosówki — zwłaszcza jej pierwszy etap — leczone, w ciągu tygodnia kończą się wyzdrowieniem. W cięższych przypadkach leczenie trwa miesiącami, nie gwarantując całkowitego powrotu do zdrowia. Pies może utracić wzrok, słuch, powonienie. Przy porażeniach może do końca życia pozostać kaleką. Śmiertelność w wypadku braku ingerencji lekarskiej sięga 50%. Rokowania wyleczenia po powikłaniach wynoszą: przy postaci nieżytowej i skórnej — 70%, przy postaci nerwowej — 5%.
Jedynym sposobem zapobiegania tej chorobie jest szczepienie ochronne psa, wykonane pod nadzorem lekarza weterynarii i dokładne podporządkowanie się jego wskazówkom. Należy zwrócić uwagę zwłaszcza na to, aby do 14 dni po szczepieniu pies nie zetknął się z wirusem nosówki — powinien więc być całkowicie izolowany,   nawet   od   naszych   butów   i ubrań wyjściowych, jest bowiem w tym okresie całkowicie pozbawiony odporności.

Wścieklizna u psów

Nazywana jest również wodowstrętem i jest groźną chorobą zakaźną, występującą głównie u ssaków mięsożernych, a także u ptaków. Znana była na długo przed naszą erą. Od początku naszego wieku rozpowszechniła się — poza Anglią, krajami skandynawskimi i Hiszpanią — w krajach europejskich. W Polsce nasiliła się znacznie po II wojnie światowej i dopiero po wprowadzeniu w 1949 r. obowiązkowych szczepień psów liczba zachorowań znacznie zmalała. Szerzy się ona jednak nadal wśród dzikich zwierząt, głównie lisów oraz kotów i gryzoni. Z tego też względu właściciel psa powinien — we własnym, dobrze rozumianym interesie — pilnować corocznych terminowych szczepień swojego wychowanka.

Chorobę wywołuje wirus odporny na działanie czynników środowiskowych. Głównym źródłem zakażenia są chore zwierzęta, wydalające zarazki ze śliną. Wirusy wścieklizny przenoszone są też przez drobne gryzonie leśne i polne, u których nie występują zewnętrznie rozpoznawalne objawy. Zwierzęta i ludzie ulegają zakażeniu głównie przez ukąszenie chorego osobnika. Zakażenie może nastąpić również poprzez ślinę, kiedy zarazek dostaje się do rany, a nawet mało zauważalnego skaleczenia.

Okres inkubacji zależy od różnych czynników, między innymii od wieku psa, miejsca ukąszenia, odporności organizmu, a także zjadliwości wirusa. Przeważnie okres ten wynosi u psów od 14 do 60 dni. Jeśli choroba nie wystąpi po 100 dniach od ugryzienia, na ogół wyklucza się możliwość zakażenia wirusem wścieklizny.

Po zakażeniu zmienia się zachowanie i usposobienie psa: staje się on ponury, kapryśny, chowa się w ciemne kąty. Ma nienormalny apetyt, zjada niejadalne przedmioty, jak gwoździe, szło, kamienie, własny kał, wykonuje bezcelowe ruchy lub popada w apatię,    chwyta    pyskiem    powietrze.

Zwiększa się ilość wydalanej śliny. Niepokój przeradza się w napady szału, ucieczki z domu. Drugi okres choroby wzmaga te objawy. Pies ochryple szczeka i wyje, i mimo silnego pragnienia nie może, z powodu skurczów w przełyku, napić się wody. Obserwujemy obfite ślinienie, opadnięcie żuchwy, chwiejny chód i w końcu całkowite porażenie. Pies pada na skutek niewydolności układu krążenia i porażenia dróg oddechowych — najczęściej w 57 dni po wystąpieniu pierwszych objawów.

Do dnia dzisiejszego nie znaleziono leku na tę chorobę i nie istnieje możliwość wyleczenia. Jedynym zabezpieczeniem przed nią jest szczepionka.

Choroby zakaźne u psów

Najbardziej niebezpieczne dla psów są choroby zakaźne. Narażone są na nie przede wszystkim psy młode. Do-rosłe psy, żyjące w skażonym środowisku, częściowo uodparniają się na te choroby, choć musimy sobie zdawać sprawę, że nawet szczepionki nie zabezpieczają przed tymi chorobami w stu procentach. Wiele zależy od ogólnej kondycji zwierzęcia.

Doleglowości psów

Brak apetytu może być spowodowany zmianą właściciela, tęsknotą, czasem cieczką, ciążą, przejedzeniem. Może jednak występować przy wysokiej temperaturze, przeziębieniach, zatruciach pokarmowych lub przy utracie węchu na skutek zniszczenia błony śluzowej nosa.

Nadmierny apetyt może występować u psów młodych, przy rekonwalescencji po ciężkiej chorobie, podczas ciąży i karmienia, przy dużym mrozie, po wysiłku. Może też być sygnałem złej przemiany materii, robaczycy, rzadziej cukrzycy.

Spaczony apetyt (np. zjadanie własnych ekstrementów) występuje u psów, którym brak soli, wapnia oraz przy nieodpowiednim stężeniu kwasu solnego w soku żołądkowym, a także w czasie wyrzynania się zębów. W najgorszym wypadku można podejrzewać wściekliznę.

Wymioty są aktem bezwolnego wydalania treści żołądka przez jamę ustną i występują u psów dosyć często. Mogą być objawem podniecenia nerwowego i wskutek tego silnego podrażnienia błony śluzowej żołądka. Mogą też być spowodowane zbyt łapczywym jedzeniem. Nie jest to powód do niepokoju, gdy zdarzają się sporadycznie. Mogą jednak być sygnałem poważnego schorzenia, jeśli występują codziennie, i jeśli oprócz nich obserwujemy inne objawy (osowiałość, brak apetytu, wysoka temperatura). Poważnym ostrzeżeniem, wymagającym natychmiastowej interwencji lekarza weterynarii są — zwłaszcza u młodych psów — wymioty, połączone z biegunką i wyraźną osowiałością, co charakteryzuje parwowirozę — groźną chorobę przewodu pokarmowego.
Biegunki występują z tych samych powodów, co wymioty.

Zaparcia występują po spożyciu zbyt treściwego pokarmu, dużej ilości kości przy zbyt małej ilości płynów. Mogą też występować przy wysokiej temperaturze i stanach zapalnych w odbytnicy, przy zapaleniu gruczołów okołoodbytowych i nowotworach. Powodem zaparcia może być też brak ruchu,  zbyt dużo pożartych włosów.
Zwiększone pragnienie występuje podczas upałów, po wysiłku, w okresie wzrostu i po treściwej karmie. Występuje ono też przy podwyższonej ciepłocie ciała, po krwotokach, a także, gdy organizm traci wiele płynów lub je magazynuje, jak na przykład przy obrzękach.

Brak pragnienia może występować w schorzeniach przewodu pokarmowego. Zwiększone oddawanie moczu uzależnione jest od ilości płynów, jaką pies pobrał. Jeśli jednak jest objawem długotrwałym, może być spowodowane zapaleniem nerek, cukrzycą, moczówką, wchłanianiem obfitych wysięków z jam ciała lub po przełomie w zapaleniu płuc. Może też towarzyszyć podrażnieniu opon mózgowych. Za nadmierne oddawanie moczu nie uważamy „podlewania” przez psy każdego napotkanego po drodze drzewa, bo to ma zupełnie inne, nie chorobowe podłoże.
Skąpomocz (zbyt mała ilość oddawanego moczu), może występować okresowo u psów zdrowych w przypadku ograniczenia pobierania płynów, utraty płynów przy lekkiej biegunce lub po wysiłku fizycznym, ale może być także objawem chorobowym pochodzenia nerkowego, a także wskazywać na niewydolność mięśnia sercowego lub spowodowany jest utratą płynów, np. przy krwotokach, ciężkich zapaleniach skóry lub nieżytach jelit. Stopień odwodnienia rozpoznajemy podnosząc skórę na grzbiecie psa. Jeśli skóra natychmiast opada oznacza to, że w organizmie psa jest dostateczna ilość płynów; jeśli skóra po podniesieniu opada powoli, wskazuje to na odwodnienie organizmu, co jest niebezpiecznym objawem.

Zmiana koloru moczu. Mocz zdrowego psa ma kolor od jasnożółtego do bursztynowego, w zależności od składu podawanego pokarmu jest wodopłynny, zawsze przejrzysty. Blady mocz występuje przy obfitym pobieraniu płynów, ale również przy cukrzycy, zapaleniu nerek, itp. Ciemny mocz, ciemnożółty lub ciemnobrunatny może być następstwem ograniczenia pobierania płynów po pokarmach roślinnych (np. burakach). Może też być spowodowany wysoką temperaturą, zatrzymaniem moczu, chorobą wątroby. Mocz krwawy jest objawem krwotoków z pęcherza moczowego, ostrego zapalenia nerek, krwawienia z cewki moczowej, nerek lub pęcherza oraz urazów.
Wyciek z dróg moczowopłciowych może u samców wskazywać na schorzenia napletka (kolor wydzieliny jest żółty). Przy stanach zapalnych macicy u suki wyciek ropny ma kolor aż do czekoladowego. Cuchnący i gnilny wyciek u suki w ciąży lub po porodzie może świadczyć o rozkładzie łożyska, krwawoczerwony — o krwotoku. Wyciek śluzowobiały występuje przy schorzeniach pochwy i macicy. Podczas cieczki u suk wyciek ma kolor jasnolakowy.

Choroba psa

Temperatura ciała psa waha się między 3839°C (idealna temperatura dorosłego psa wynosi 38,5°C). Młode psy mają temperaturę sięgającą „nieco ponad 39°C, psy stare mogą mieć nieco niższą. Temperaturę mierzymy termometrem, wsuniętym ostrożnie do odbytu. Każdy wzrost temperatury u dorosłego psa powyżej 39°C należy uważać za nienormalny, a przy 40°C mamy już do czynienia z wysoką gorączką — jej dłuższe trwanie bez interwencji lekarskiej doprowadzić może do zaburzeń w układzie krążenia. Wzrost temperatury oznaczać może chorobę zakaźną, również zbytnie obniżenie temperatury jest sygnałem niepokojącym — może wystąpić pod koniec trwania nosówki, przy zatruciu, w chorobach serca — może więc być objawem zapaści.

Oddech psa sprawdzamy, gdy stoi on spokojnie. Nowo narodzone szczenię ma 80120 oddechów na minutę, pies średniej wielkości — 1422 oddechów. Przyspieszenie oddechu występuje po zmęczeniu, przy silnym przestraszeniu, ale występuje również w chorobach tchawicy i oskrzeli. Zwolnienie oddechu występuje wtedy, gdy oddychanie sprawia ból, przy zapaleniu opłucnej, w mocznicy, w agonii.
Tętno mierzymy w pachwinie, na tętnicy udowej. Wynosi ono u noworodków 250 uderzeń na minutę, u dorosłego psa — 70120 uderzeń na minutę. Przyspieszenie tętna może powstać na skutek większego wysiłku, biegania, trawienia, ale występuje również w chorobach zakaźnych, pasożytniczych, którym towarzyszy podniesiona temperatura, przy niewydolności układu krążenia, silnych bólach, ciężkich schorzeniach przewodu pokarmowego. Zwolnione tętno może być sygnałem chorób mózgu, schorzenia mięśnia sercowego, żółtaczki, mocznicy, wyniszczenia organizmu.
Zmiana głosu świadczy o chorobach układu oddechowego lub o podrażnieniu krtani, na przykład przy nosówce lub wściekliźnie.

Chory pies

Ogólne objawy choroby. Choroba psa jest ogromnym zmartwieniem dla jego pana. Pragniemy, aby nasz pies był zdrowy,  wesoły i, chował się szczęśliwie. Usiłujemy, poprzez szczepienia ochronne, zapobiegać tym chorobom zakaźnym, które są dla niego najbardziej niebezpieczne. Zwracamy uwagę na jego zachowanie. Pies zdrowy jest ruchliwy, ma żywe, bystre oczy, wilgotny i zimny nos i — co jest niezmiernie ważne — lśniącą, nie nastroszoną sierść. Jeśli pies w zachowaniu i wyglądzie odbiega od normy, musimy zwrócić na niego baczniejszą uwagę.